Verhaal van MS-patiënt Corrie

 

En nóg een kuur

Na de prednisonkuur is ze moe, zo door en door moe dat de anders zo energieke Corrie hele dagen op de bank blijft liggen. Lusteloos. Bekaf. Haar hand tintelt, prikkelt, het glas water klettert op de vloer. Lopen is voortslepen geworden. De dagelijkse maaltijd moet vooral makkelijk en snel. Haar man heeft nog nooit achter de pannen gestaan en zelf heeft ze geen puf. ‘De ultieme poging’, noemt haar neurologe het, als ze 4 maanden later er nóg een kuur overheen krijgt. “Ik zat te stuiteren in bed, hele nachten opgefokt op m’n mobieltje Marktplaats af te speuren. Slapen lukte nauwelijks. Tot ik Lyrica kreeg: compleet bewusteloos was ik, ik was zo ver heen dat ik 2x ’s nachts slapend in bed geplast heb.”

Afschuwelijk, dat wíl je toch niet?! Ik kon niet meer op woorden komen, de fijne motoriek – verwoest door de MS – kwam er niet door terug en de tintelingen verdwenen evenmin. Daar ben ik dus mee gestopt, ik hou ’t nu op de dagelijkse dosis Tecfidera. En het lijkt erop dat de flushings van voorheen minder heftig zijn, sinds ik anders eet.’

 Anders eten: de start

‘Ik was dolblij om mee te doen aan het Eet Anders Experiment en besloot er heel serieus voor te gaan. Op de startdag kwam er heel veel op me af. Waar bleef de plak ontbijtkoek bij de koffie om het te redden tot de lunch? Het kaakje ’s middags bij de thee? Zelfs koffie en thee werden gerantsoeneerd en ook de beker melk verdween van het lunchmenu.”

 Lege voorraadkast

De pakjes met kaassaus voor over de bloemkool, de tussendoortjes, aardappels, witte rijst, de frisdranken: de voorraadkast wordt nog hetzelfde weekend leeggehaald en onder de buren verdeeld. Er moet plaats worden gemaakt. “Om te beginnen moesten we lange boodschappenlijsten maken, wat ineens een flinke opgave was: zoeken naar wáár wat verkrijgbaar was. Door geen koekjes of andere ongeschikte dingen meer te kopen, bleek het saldo op de kassabon echt niet lager, integendeel. In ’t begin waren we duurder uit. Maar het was spannend, lekker ook en verrassend gevarieerd, waardoor ’t niet moeilijk was vol te houden.” Ook de behoefte aan tussendoortjes verdwijnt, logisch want je voelt je verzadigd, de bloedsuikerpieken worden door anders te gaan eten veel minder heftig. “Al na een week gaf de weegschaal 2 kilo minder aan. En voor het eerst in maanden had ik het gevoel dat ik een stuk controle terugkreeg.”

 Gaandeweg

 “In het begin kostte het anders eten ook wel veel energie. Stonden we een hele zondag in de keuken om brood en muesli te maken, soep te koken en dan moesten we nog aan het avondeten beginnen! Maar ik kreeg er ook energie voor terug. Ik sliep beter, verloor gewicht, had meer energie en zin, en ook het lopen ging steeds beter. We hielden ons trouw aan de recepten uit het boek. Ik at ook de dingen die ik niet lustte (vis!), omdat ik er echt voor wilde gaan. Na de eerste maand werd het ‘anders’ eten ook weer wat goedkoper, omdat je zelf de menu’s kon samenstellen en weer meer op aanbiedingen en dagprijzen kon letten. Ook leerde ik dat ’t bij de Turk heel wat goedkoper is dan bij de reformwinkel.”

 Wat ’t heeft opgeleverd

 “We zijn er allebei qua fitheid enorm op vooruit gegaan. Ik ben energieker, helder in m’n hoofd, loop weer dagelijks met de honden, ben 12 kilo afgevallen, mijn haar en mijn huid zijn veel beter dan voor het experiment en ik slaap goed. Mijn man slikt al 20 jaar (!) metformine en gliclazide vanwege diabetes 2. Daar is nooit iets in veranderd…. tot nu. Bij elke controle bij de diabetesconsulente mocht hij minderen, na 3 maanden anders eten was driekwart van de medicijnen al verdwenen. Onbegrijpelijk dat hier niet vól op wordt ingezet!”

 Nieuwe leefstijl

“Al vóór het einde van het experiment was het voor ons geen experiment meer, maar onze nieuwe leefstijl. We blijven erbij. Ons voedsel is afwisselender, lekker, ik wil absoluut niet terug naar ons oude eetpatroon. En die vis? Nee, die is nog steeds niet mijn favoriet. Maar ik blijf ’t wel eten, desnoods gecamoufleerd onder een stevige laag knoflook en andere kruiden. En voor ’t evenwicht bak ik er dan knolraapfrietjes bij. Bewerkelijk is ’t allang niet meer. Met de restjes broccoli en paprika maken we zo een lekker soepje, en ook winkelen in de supermarkt is makkelijker geworden: 75% laat ik links liggen. Trek in zoetigheid of tussendoortjes heb ik niet meer, ik merk dat ook mijn smaak veranderd is. Inmiddels zijn we 6 maanden verder. We zijn gezond de winter doorgekomen. De tissues waren in de aanbieding en ik had 3 pakken in huis gehaald, maar ze liggen er nog. We zijn zelfs geen dag verkouden geweest. Mijn gebruikelijke winterdip bleef uit. Mijn man hoeft geen enkel medicijn meer in te nemen voor zijn diabetes. Ik ga bewust niet ‘buiten mijn boekje’, maar ik bedenk nu wel m’n eigen varianten met als basis de uitgangspunten van ‘Anders Eten bij MS’. Ik voel me fit, energiek en gezond, al kan ik de MS en de schade die de ziekte heeft aangericht, niet weg eten. Ik kan iedereen met MS (en ook zonder MS) alleen maar aanraden de uitdaging aan te gaan en eens 3 maanden strikt anders te gaan eten om zelf te ervaren wat geschikte voeding voor je welbevinden kan betekenen.”

Auteur artikel: Andrea de Reeder