VL Column: Waarom ik snak naar publiciteit

Vrijdagochtend, druilerig weer. Ik heb nog nauwelijks mijn ogen open. Een appje met foto. Is dit een grap? Ik scan mijn naam en voel mijn hart harder kloppen. De vreugde, de kick, de trots volgen. Zonder adem te halen, tekst ik iedereen die dit moet weten. Voeding Leeft staat op de voorpagina van het Parool. 

Een artikel in het AD volgt, daarna het Financieel Dagblad en een podcast. Vorige week RTL Nieuws. Vink. Nu nog een artikel in de Telegraaf, een opinie in Trouw en bij Jinek aan tafel. En dan het liefst nog een keer hetzelfde rondje.

Ik snak naar publiciteit.
En dit is waarom. 

1. Het eerlijke verhaal ontbreekt. In Nederland zijn 10 miljoen mensen chronisch ziek. Veel van die ziektes hebben een relatie met leefstijl. Neem diabetes type 2, een ziekte die met pillen, pompen en spuiten wordt behandeld, terwijl we weten dat de oorzaak ligt bij leefstijl. De oorzaak aanpakken is de oplossing. Niemand heeft het er over. Terwijl het iedereen raakt.

2. Wie het verhaal betaalt, bepaalt wat we geloven. De farmaceut verkoopt spuiten om af te vallen. De voedingsindustrie repen tussendoor met extra eiwit als gezonde keuze. Miljoenenbudgetten sturen wat er in de spreekkamer, de supermarkt en de krant als waarheid klinkt. Publiciteit is voor ons onbetaalbaar: letterlijk en figuurlijk.

3. Nuance is schaars. Gezondheid kopen we daarmee niet. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. De vrouw met reuma die niet durft te zeggen dat ze ziek is. Die stiekem heel veel dropwinegums eet uit frustratie. Die niet uit de negatieve spiraal kan komen. Gezondheid is geen wondermiddel. We hebben inzicht nodig wat te veranderen.

Onze media is gericht op de groeiende verslaving van de samenleving aan conflicten, oordelen en snelle oplossingen. En daardoor missen we het verhaal van de vrouw met reuma die haar pijn verminderde door wat ze at. Dat soort verhalen bestaan. Ze krijgen alleen weinig podium.

Tientallen keren gedeeld. 
Support, hoop, opluchting. 
Het werkt.

En dan hoor ik dat stemmetje. 
Moet die aandacht nu allemaal, doe toch gewoon je werk. 
Wat zullen ze van je denken? 
Doe niet zo overdreven.

Ik ben net als jij.

Ik weet heel goed dat ik dit te doen heb. En dat het niet om mij gaat.

Maar om de boodschap die ik breng. Om een ander geluid te laten horen. Om voorbeelden te laten zien, waarin een ander zich herkent. Om verhalen te vertellen die blijven hangen en het napraten waard zijn.

Als je iets te zeggen hebt, twijfel heel even. Heb moed. 
Schrijf het op. Post het. Vandaag nog.
Alleen dan krijgt het ontbrekende verhaal het licht.