VL Column: Verzopen in vage vergaderingen

Op de eerste afspraak in de vroege ochtend kwam iedereen op tijd. Naarmate de dag verstreek, kwamen de mensen steeds later. De wandeltijd door de lange gangen naar de volgende vergadering was niet meegerekend. Laat staan de voorbereiding of uitwerking. De meetings werden zinlozer. De zeldzaam geformuleerde acties niet opgevolgd. Geen tijd, te druk.

Tien afspraken op een dag was heel gewoon. 
Aan het einde van de dag was er weinig gedaan. 
Op de plek waar patiënten langer wachtten, waar nieuwe oplossingen noodzaak waren en waar medewerkers opgebrand thuis zaten.
Er veranderde te weinig. 

Ik was 35 jaar. 
Nieuw in het ziekenhuis, omringd door mensen die dit al tientallen jaren in hun staffunctie deden. Al in de eerste maand besloot ik er dwars tegenin te gaan. Het zou me anders mijn gezin, mijn vrienden, mijn leven kosten. Zonde ook van mijn talent, met al dat vergaderen dat zo weinig opleverde.

Ik blokte afspraken met mezelf,
waar niemand iets overheen kon plannen. 
Tijd om voor te bereiden, tijd om uit te werken.

Tijd om te ademen. Tijd om een probleem van meer kanten te bekijken. Om niet lineair door te beuken, te vechten tegen de Chronos-klok in. Tijd voor Kairos, op zijn tijd. De tijd van ideeën. Waar je de tijd verliest en jezelf terugvindt. Waar echte oplossingen komen en verandering begint.

Ik besloot na die eerste maand: dit doe ik nooit meer.
En dat ging aardig goed.

Totdat ik mezelf vorige week ineens hoor zeggen dat ik over drie weken kan afspreken. Chronos had de hand genomen over mijn agenda. Als slachtoffer van een tekort aan tijd stond ik aan de zijlijn. 'Laten we dan in de avond afspreken,' zei mijn collega.

Een perfect signaal. 
Want natuurlijk spreek ik niet in de avond af, omdat er overdag geen ruimte is.
Op dat moment besloot ik opnieuw: ik stop.

Mijn agenda schoonde ik op.
Wat is er echt belangrijk?
Wat wordt er van mij gevraagd?
Je kunt je tijd maar één keer uitgeven. 
Dat doe ik liever goed.

Wijzelf zijn vaak het sluitstuk. We komen weer op adem, nadat de agenda de dag voor ons heeft bepaald. En door jouw volle agenda zit die van een ander vaak ook vol. Zo houden we de belachelijk hoge werkdruk onbewust in stand. Zonder echte uitkomst.

Een rammend volle agenda is geen bewijs van waarde. 
Het is bewijs dat je overal ‘ja’ op hebt gezegd.

Vijf minuten per beslissing lost niets op en brengt niets nieuws. Drie afspraken uit je agenda schrappen geeft ruimte voor het gesprek dat al drie maanden wacht.

Durf te schrappen.