VL Column: De toverformule van de fabriek

‘Mag ik dan helemaal niets meer eten?’ Ik zie de wanhoop in haar ogen. Ze heeft MS. Al jaren. Last van een hoofd vol watten. Pijn in haar lichaam. Nachten zonder slaap. Alleen de gedachte aan ander eten geeft haar stress. En maakt haar nog moe-er. ‘Hoe moet dat dan?’ vraagt ze terwijl ze denkt aan haar autodrop, ribbelchips en roomboterkoeken die haar leven, dat draait om ziek zijn en de dag door komen, draaglijk maken. 

Geen kant-en-klare shakes, ontbijtkoek om elf uur, energie uit een blikje, soep uit een zakje, een snelle wrap onderweg of handige wereldgerechten. Als je het supermarktschap als vertrekpunt neemt, klopt het. Er lijkt niets over te blijven.

80% van wat er in de schappen ligt, is voeding die niet goed is voor ons lichaam. Het voedt ontstekingen, ontregelt je bloedsuiker en put je lichaam uit. Dat weten we misschien wel, maar we blijven ervan dooreten en doorkopen. Vooral de combinatie van zout, zoet en vet is een tovermiddel. Het is een formule die je niet alleen een lekker gevoel geeft, je blijft er ook van dooreten. Op hele korte termijn heeft die voeding een functie. Er is alleen geen bijsluiter die ons vertelt dat dat eten ons hartstikke ziek maakt.

Ondertussen wordt het eten 
dat voor je lichaam werkt, 
gezien als afzien. Als een dieet. 
En voor mensen die niet meer 
van het leven willen genieten.

Nederland is chronisch ziek. Eten uit dozen, pakjes en blikjes draagt daaraan bij. Ons gedrag heeft zich ongemerkt aangepast aan het aanbod van de supermarkt. Factoren die zelden terugkomen in een consult bij de dokter. Je dokter vraagt niet wat je gisteren at. En toch zit het antwoord daar soms gewoon.

Ze probeert het toch. Drie maaltijden per dag, meer groenten. Zoals haar grootmoeder kookte. Zoals oorspronkelijke keukens ruiken. Zoals Ottolenghi het zou maken. Na een maand heeft ze meer energie, een helder hoofd, een lichaam dat weer slaapt. 

Na drie maanden loopt ze de rijen met ultrabewerkt voedsel lachend voorbij. Ze hunkert niet meer naar haar drop, chips en koeken. Haar eetpatroon veranderde. Haar leven veranderde. Omdat ze zelf ervaarde wat haar lichaam nodig heeft.

Een ander eetpatroon heeft effect. Bij jong, oud, dik, dun. Voor gezonde mensen, bij mensen met reuma, ziekte van Crohn, diabetes type 2, MS, depressie. Niets geks. Geen dieet. Gewoon terug naar echt eten met echte ingrediënten. Zonder de toverformule van de fabriek.