VL Column: Gevoel boven gekte

Onze ‘huizen-app’ roodgloeiend. Funda volledig uitgespeeld. 35 bezichtigingen onder werktijd, een schijf vol Excelsheets en 23 keer een bod neergelegd. Elke keer een ton overboden. Het is nog steeds niet gelukt. 

En dat terwijl ons wensenlijstje meevalt. Een paar slaapkamers, een tuintje en een goede keuken. En duende. Ja, het huis moet wel karakter hebben. Is dit nou zóveel gevraagd? 

Al ruim een jaar zijn we op zoek naar een koophuis. De spelregels zijn inmiddels bekend. Maandag komt het huis online, ik bel direct. Woensdagmiddag om 14.20 uur is de laatste plek voor een bezichtiging. Daar sta ik na 20 minuten weer buiten. De dag erna is het verkocht aan iemand die zonder voorbehoud van financiering biedt, met een schaamteloos bedrag erbovenop. 

Iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is om op deze manier de grootste aankoop van je leven te doen. Ik bezit geen huis dat zichzelf de afgelopen 10 jaar in waarde heeft verdubbeld. Geen jubelton van pap en mam. Geen portefeuille met aandelen die ongemerkt een mooie aanbouw opleveren. Ik stap de woningmarkt op zoals ik dacht dat goed was: met een bovenmodaal salaris, spaargeld en goede moed. Dat blijkt verrassend naïef.

 Om over de spelletjes tijdens een biedmoment nog maar te zwijgen. Enkele minuten voor de deadline belt de verkopend makelaar nog even. ‘Er is veel belangstelling. Misschien moet je nog iets met het bod doen’. Net genoeg informatie om in paniek te raken en mee te gaan in de gekte.

Die verbouwing van 1,5 ton valt toch best mee?
Dat optrekkend vocht tot aan het plafond geeft toch niet?
Een benedenverdieping zonder ramen kan toch prima?

Het is verleidelijk om na de zoveelste poging bij jezelf vandaan te raken. Letterlijk een nachtje slapen doet dan wonderen. Nog voordat mijn brein begint te ratelen, telt bij het wakker worden maar één vraag: Voel ik een knoop in mijn maag of is er een glimlach? Beide kan ook, maar de glimlach wint. Ook heeft onze eerlijke makelaar mij altijd op het hart gedrukt: ‘Bij twijfel, niet doen.’ Soms is één zinnetje van een ander al helpend. 

Over 3 maanden verhuis ik. Het is gelukt. Een huis mét duende, een tuin en een goede keuken. Maar het belangrijkste: we zijn bij onszelf gebleven. In een markt die je voortdurend uitnodigt om harder, hoger, gekker te worden, bleek dát uiteindelijk het belangrijkste. De verkopers kozen, tussen nog tien andere biedingen, voor onze persoonlijke brief. Goddank. Gevoel bestaat nog.