VL Column: Een bubbel prikt zichzelf niet door

Te ver, te gevaarlijk, niet nodig. Er zijn mensen die deze brug nooit over komen. Buiten adem zoef ik op mijn OV-fiets naar beneden, de wijk in. Kleine huizen, grote flats. Vlaggen van veel nationaliteiten. De kleine oranje zijn weggehaald na de laatste wedstrijd tegen Marokko.

Over deze buurt in Amsterdam wordt veel gepraat. Net als over andere buurten met deze samenstelling van overwegend ‘praktisch geschoolden’ en ‘migranten’. Meer diabetes, meer schulden, minder gezonde levensjaren.

Het is de vierde keer dat we samenkomen. De groep heeft zich gevormd. Kent de individuen, weet wie er iets te veel praat, wie het moeilijk heeft, wie goede tips heeft. De groep luistert naar elkaar en vindt herkenning.

'Wat zie je er prachtig uit', zeg ik tegen de vrouw die zich opvallend mooi heeft gekleed. 'Dank je, het is Keti Koti', lacht ze. Ze kookt vandaag heri heri voor haar familie. Aan de vrouw tegenover haar vraag ik of ze vandaag ook feest viert. Ze kijkt me vragend aan. 'Ik ben Ghanees', zegt ze. 

Ik zak door de grond.
Ik dacht dat ik een open blik had, 
maar heb in werkelijkheid een grote blinde vlek. 
Net als iedereen.

Een paar minuten later gaat het over de vakantie. Een vrouw weet niet hoe ze de zomer door moet komen op haar kleine flat en gaat daarom naar haar moeder in Den Haag. Even lijkt mijn beeld te kloppen dat de vakantie er voor iedereen hetzelfde uitziet. Tot de man naast haar vertelt dat hij naar een hotel in Frankrijk gaat. De ziekte is de gemene deler en de plek waar ze wonen. Verder verschillen ze. Door cultuur, door wat ze doen, door wie ze zijn.

Mijn hoofd tolt. 
Van mijn oordelen, het schakelen,
het scherpstellen van mijn vooringenomen plaatje.
Weinig geld, weinig perspectief. 
Weinig van wat ik dacht klopt.

'Mensen doen altijd zo blasé', zegt een man. Mensen die beleid maken, die beter weten hoe het anders moet. Ik voel me aangesproken, omdat ik bij die mensen hoor. Die met hun hoogopgeleide pet op precies weten aan te wijzen waar het probleem zit. En dus de oplossing. Terwijl ze zelf nauwelijks de wijk in zijn geweest.

Aan het eind van de middag fiets ik de brug weer over. Bijgekomen van de schaamte, verrijkt door menselijk contact, verruimd door de verhalen. Ik kan niet alles weten. Wat ik wel kan, is vaker deze kant op fietsen. Buiten mijn wijk, buiten mijn gewoontes, buiten mijn eigen bubbel.