VL Column: Een beetje dwars
Column van Nathalie Wilmsen over een beetje dwars zijn. Iedere donderdag verschijnt een nieuwe column.
Fotografie is een ‘love affair with life’, las ik laatst ergens online. Dat vond ik een mooie omschrijving van een van mijn lievelings hobby's. Al zo lang ik me kan herinneren ben ik fan van de camera. Om erachter te staan dan.
Mooie plaatjes creëren is wat ik het liefst doe. Ik kan oprecht genieten als een foto zo uitpakt zoals ik het heb bedacht. Dat ‘ie zó in een magazine zou kunnen. Van mensen of kleurrijke gerechten, bijzondere dingen die ik tegenkom op reis of simpelweg hoe het zonlicht op mijn cappuccino valt als ik buiten op een terrasje zit. Altijd heb ik mijn telefoon of camera binnen handbereik om een plaatje te schieten. Het beeld dat al snel in mijn hoofd ontstaat om te zetten in iets tastbaars, precies zoals ik dat heb bedacht.
Soms zie ik mensen om me heen kijken. Waarom maak je dáár nou weer een foto van? Ze zien niet wat ik zie. Als je eenmaal aangestoken bent met het fotografie virus ga je anders naar dingen kijken: de kleine dingen worden groot. In het moment zelf lijkt het misschien onbelangrijk. Maar als ik dan later terugkijk in mijn collectie zie ik niet alleen plaatjes, maar bevroren momenten, gevangen in megapixels. Dan weet ik weer precies waar ik was, met wie en hoe ik me toen voelde. Het opent een laatje in mijn geheugen waarvan ik niet meer wist dat ik ‘m überhaupt had. Of ik een beetje nostalgisch ben? Misschien. Toch blijf ik erbij: je krijgt alleen spijt van de foto’s die je niet maakt. Van de dingen die jij mooi vindt, maar vooral van de mensen om je heen en de dingen die je samen beleeft door de jaren heen. Geen foto is mij te veel.
Of je nou door een cameralens kijkt of je eigen lens, hoe je naar de wereld kijkt is uniek. Wat je ziet, zegt iets over jou. Niemand anders heeft precies dezelfde blik als jij. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor fotograferen, maar voor heel veel dingen. Niemand kijkt, denkt, filosofeert, argumenteert of creëert zoals jij. En dat is een onbetwiste superpower waar je je bewust van mag zijn. Of dat nou wel of niet vastgelegd is op de gevoelige plaat.
Column van Nathalie Wilmsen over een beetje dwars zijn. Iedere donderdag verschijnt een nieuwe column.
Column van Lotte Schaffer over dristhi. Iedere week verschijnt een nieuwe column.
Column van Barbara Kerstens over het systeem dat gebaat is bij zieke mensen. Iedere donderdag verschijnt een nieuwe column.