VL Column: Wat mijn leraar Nederlands nooit had moeten zeggen

Heimelijk geraakt loop ik als puber het klaslokaal uit. Vijf kilometer van het stadscentrum van Hilversum. Niet wetend dat ik de woorden jarenlang door het hele land met me mee zou dragen. En dat mijn gedrag er door zou veranderen. Mijn leraar Nederlands zei: ‘Jij leert het nooit.’ 

Schrijven kon ik niet. En hoewel ik jaren later moeiteloos rapporten schreef, zou ik mezelf nooit een schrijver noemen. Wat een ander er ook van zei. De waarheid van die vier woorden was ingeprent. De pijn ervan diep verscholen. Het effect onzichtbaar groots.

Ik rommelde wat aan. 
Op zoek naar mijn talent.

Mijn eerste zelfgeschreven verhaal las ik vijftien jaar later hardop voor. Trillend van schaamte. De zaal was stil. Niet van ongemak, wel geraakt. Na het zwijgen kwam de aanmoediging. Het begin van verandering. Ik ging meer schrijven. Kinderboeken, artikelen, blogs. 

Overtuigd was ik niet. Toch deed ik het.
Omdat anderen zeiden dat mijn verhaal ertoe deed.

Ik schreef. Schreef en bleef schrijven.
Veel vaker voor mezelf. Af en toe om te delen. 
Hoe meer ik schreef, hoe makkelijker het ging.

Hoe meer woorden ik op papier kreeg, 
hoe verder de vier woorden van mijn leraar 
naar de achtergrond verdwenen.

Ik kwam andere onderwijzers tegen.
Alan leerde dat het gaat om de boodschap die ik te vertellen heb, niet om mij.
Mijn schilderdocent Pieter spoorde me aan mijn woorden in mijn kunstwerk te integreren.
En Joep liet me vorige week nog ervaren wat er gebeurt als ik me niet achter woorden verschuil.

Ik denk niet dat mijn leraar wist 
welke impact zijn woorden hadden. 
Hij was een geliefd docent. 

Welke leraar wil jij zijn? 
Of vriend, collega? Vader of moeder?
Een die aanmoedigt of die zegt ‘het is nooit genoeg’.

Woorden verdwijnen niet.
Ze kunnen het anker zijn voor wat iemand gelooft. Voor wat iemand wel of niet doet.
Soms duurt het vijfentwintig jaar voordat je ze durft te herschrijven.