VL Column: Het roer om? Dan heb je vast een midlifecrisis

Het haar dat onder haar muts uitsteekt is zichtbaar grijs. Van zichzelf of geverfd. Dat weet ik niet. Veertig is ze, misschien vijftig. Of ergens tussenin. Net als haar collega’s draagt ze een rood pak met witte strepen. De badge onthult haar naam. Drie weken geleden heeft ze haar Anwärter in Oostenrijk gehaald. Het eerste diploma om skiles te kunnen geven. Samen met jongeren van 17 tot 24 jaar. En mijn zoon.

Marijke had er genoeg van, zegt ze. Het bedrijfsleven maakte haar moe en moedeloos. ‘Ik heb alles opgezegd en ben barista geworden.’ En skileraar dus. Iets soortgelijks hoorde ik deze week van een tuinman, die klaar was met alle sales praatjes in zijn hoge positie. ‘Zinloosheid ten top.’ Ook hij gooide het roer om en heeft naar eigen zeggen een stressvrij leven.Ik prijs het lef dat mensen hun hele bestaan om durven te gooienvoorbij wat iedereen denkt.

Het zijn niet alleen de mensen die vrijwillig springen. Dagelijks zie ik mensen die vastlopen in hun leven. Hun ziekte dwingt hen andere keuzes te maken. Door anders te eten en beter voor jezelf te zorgen. Ook de besteding van tijd en energie. Je werk, de mensen om je heen, de hoeveelheid social media. De plek waar je woont. 

Niet iedereen is enthousiast over volwassenen die andere keuzes maken. Veel van ons leven op de automatische piloot. Alles blijft veilig en bekend. En toch doen we alsof we dapper zijn. We plakken liever een etiket op Marijke dan dat we voelen wat haar keuze bij ons raakt. De ultieme midlifecrisis, zeggen we dan. 

Wij willen niet veranderen. Zelfs als de situatie benauwend is, blijven we er liever in.Maar wat als angst er niet zou zijn? Wat zou jij dan doen?Minder verplichtingenen meer ruimte.Dat klinkt als goed voor ons allemaal. 

Je hoeft er geen skileraar voor te worden.Misschien is het al genoeg om vandaag één ding minder te moeten.En één ding echt te kiezen.