Ingrid

"Ik ben Ingrid, 61 jaar, getrouwd en moeder. Jarenlang ben ik een klassieke jojo’er: ik val af, kom weer aan en begin opnieuw, om vervolgens nog meer aan te komen. Honger is steeds de reden dat ik het niet volhoud. Gebrek aan zelfbeheersing, denk ik.

Ik spreek met mezelf af: nog één poging. Ik ga opzoek naar een GLI-traject. Anders geef ik het op. Met een BMI van 40 kom ik direct in aanmerking. Voor de start laat de huisarts basismetingen doen. Dan krijg ik het bericht: nuchtere glucose 8,2. Van het ene op het andere moment heb ik diabetes type 2. Het voelt als een levenslange straf voor mijn gebrek aan zelfbeheersing.

De diagnose verandert alles. Afvallen heb ik nooit echt voor mijn gezondheid gedaan. Slank zijn vind ik mooier, dat is mijn motivatie geweest. Natuurlijk weet ik dat ik te zwaar ben, dat het ongezond is, maar ik praat het goed. Ik heb toch geen klachten? Geen kwalen? Geen beperkingen? Dit heb ik mezelf wijsgemaakt. Echter, ik heb artrose en een hernia. Schouderklachten, last van mijn knieën, kortademigheid, gebrek aan een conditie. “Ik ben ook al zestig,” houd ik mezelf voor.

Diabetes is mijn wake-upcall. Het roer moet om. Gelukkig kreeg ik alle medewerking vanuit de huisarts en de praktijkondersteuner. In plaats van de GLI Afvallen start ik bij GLI Keer Diabetes Om. Ik moet twee maanden wachten op een nieuwe groep. Die periode voelt eenzaam. Ik voel me in de steek gelaten door het gezondheidssysteem. Ik kreeg de diagnose, maar moest nog maanden alleen aanmodderen. Ik ben me gaan ingelezen, zelfstandig koolhydraatarmer gaan eten, kies voor volkoren producten en laat suiker staan. Maar ik mis houvast. Ik wil weten of ik het goed doe.

Bij de start van het programma merk ik meteen dat mijn aanpak niet ver genoeg gaat. In het begin: geen brood, geen aardappelen, geen rijst, geen pasta, geen bonen. Het is een cultuurshock. Tegelijk geeft het duidelijkheid: vaste richtlijnen en steun van lotgenoten. Ik heb een glucosemeter aangeschaft en begin te meten.

Ik ben er vol voor gegaan. Het is veel: veel informatie, veel onzekerheid, veel omschakelen, veel leren. Maar ik heb ook veel steun en herkenning ervaren. Alles is opgebouwd in duidelijke stappen, met tijd om het me eigen te maken. Tot mijn verbazing heb ik na de eerste dagen geen honger meer. Ik ben gaan meten en leer hoe mijn bloedglucose reageert op voeding. Ik ontdek dat stress pieken veroorzaakt. Ik merk dat ik vaak uit gewoonte eet, niet uit honger, en dat ik prima zonder tussendoortjes kan.

Tot op de dag van vandaag is mijn honger weg. Als ik eerder had geweten dat dit mogelijk is, was ik veel eerder begonnen. Na de verandering in voeding voeg ik beweging toe. Ik sport drie keer per week, beugel twee keer, wandel ’s ochtends nuchter. Ik sta elk uur even op in plaats van uren achter elkaar te lezen of te haken, al is het om een kopje thee te halen. Dat blijft een aandachtspunt.

Het programma pakken ze slim aan: stap voor stap. Ik blijf luisteren naar mezelf en houd in de gaten waar ik vandaan kom. Ik spiegel me niet te veel aan anderen. Iedereen doorloopt zijn eigen proces.

Nu ben ik een half jaar bezig. Mijn waarden zijn sterk verbeterd: HbA1c is 37, mijn bloeddruk is gedaald, mijn triglyceriden zijn lager. Mijn cholesterol is iets gestegen. Mijn buikomvang is afgenomen. Mijn kledingmaat is van 54 naar 42/44 gegaan. Mijn BMI is gedaald naar 29. Dat is voor het programma niet het belangrijkste punt, aangezien het zich meer richt op buikomvang, maar voor mij telt dat zwaar mee.

Op opmerkingen als “doe niet zo ongezellig”, “één keer kan best wel”, “pak toch gewoon”, “je mag jezelf best wel eens verwennen”, reageer ik nu rustig met “ik kies hiervoor, want hier voel ik me goed bij”.

Ik heb meer energie gekregen. Ik voel me goed. Echt goed. Ik begrijp steeds beter wat mijn lichaam nodig heeft. Het leerproces is nog niet klaar, maar levenslang klinkt niet meer als een straf. Het betekent: levenslang, goed voor mezelf zorgen, lekker eten en blijven bewegen.

De grootste openbaring is hoe goed deze leefstijl bij me past. Hij helpt me kiezen voor mezelf. Het is pas een half jaar, maar ik kan me niet voorstellen dat ik dit nog opgeef. Mijn advies aan nieuwe deelnemers: geef het een kans. Gun het jezelf. Neem de tijd. Volg je eigen tempo. Eén stap tegelijk. En veel succes!"