VL Column: Was dit mijn eigen schuld?

Zo moe dat ik er scheel van keek.
Na een werkdag niks meer kunnen.
Concentreren? Het woord begrijpen lukte niet eens meer.
Mijn haar in plukken in het doucheputje.
De. hele. dag. misselijk.
En hoofdpijn als bloedirritante achtergrondmuziek.

Als gezondheidsnerd hou ik mijn eigen gezondheid, en die van iedereen om me heen, scherp in de gaten. Ik weet hoeveel invloed leefstijl heeft. Toen bovenstaand lijstje zich langzaam uitbreidde en ik na een driedaags festival mijn energie definitief niet meer terugkreeg - ook niet na mijn iets langere 30+-hersteltijd - waren de linkjes snel gelegd.
Er is iets mis.

Het allereerste wat ik toen deed?
Mezelf de schuld geven.

Want als FOMO-figuur, liefhebber van een volle agenda en leven op standje maximaal, moest mijn eigen gedrag wel een rol spelen. Festival, volle agenda, weinig rust. Logisch toch dat je daar klachten van krijgt?

Dat er ook een oorzaak kon zijn waar ik zelf niet zoveel aan kon doen, kwam niet eens in me op. Ik staarde me blind op wat ik anders kon doen. Wat ik anders moest doen.

Want als ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gezondheid, kan ik die klachten toch ook zelf weer de goede kant op draaien?
Ik heb de controle.
Het is maakbaar.
Dat is toch waar ik in geloof?

Toch knaagde het. Want ik deed al zo mijn best. Qua eten, bewegen, ontspannen. Naar mijn lichaam luisteren. Waarom stapelden de klachten zich dan op en voelde ik me alsnog dagelijks door een vrachtwagen overreden?

Tot ik een NRC-artikel onder mijn neus kreeg over ijzertekort, van internist Roijen en hoogleraar Swinkels. Hoe onderbelicht het is. En welke klachten je daarvan krijgt.
Ineens keek ik niet meer naar wat ik allemaal verkeerd deed, maar naar wat er misschien wel in mijn lichaam misging. 

De volgende ochtend druppelde mijn bloed al in een plastic buisje om onderzocht te worden. De uitslag verbaasde me niet. Mijn ijzervoorraad stond nagenoeg op nul. Net als ik.

Was dat mijn eigen schuld?
Tsja. Ik eet niet zoveel vlees voor de dieren en de wereld. En ik combineer plantaardig ijzer heus niet altijd zo keurig met vitamine C. Mijn eigen gedrag speelt een rol.

Maar je kunt ook doorslaan. 

Want ik verlies als vrouw iedere maand een deel van mijn voorraad. En misschien neemt mijn lichaam ijzer gewoon niet zo goed op. Er zijn dingen waar ik zelf niet zoveel aan kan veranderen, of ik nou wil of niet. 

Weten hoeveel invloed je hebt op je gezondheid betekent niet dat je ook altijd de volledige controle hebt, verantwoordelijk bent of geen pech kunt hebben. Jezelf de schuld geven of denken dat alles te fiksen is met leefstijl, is het syndroom van de leefstijlexpert. Guilty.

De behandeling? Die bestaat uit een ijzerinfuus. En een herhaalrecept voor meer mildheid voor mezelf en het leven.