VL Column: Je hoeft niet dood te gaan om iets achter te laten

Kort geleden stierf mijn dierbare oom. Te jong, te vroeg. Hij liet diepe sporen na in het bedrijfsleven. Nog jaren na zijn dood zullen zijn besluiten zichtbaar zijn, leven initiatieven door en bouwen mensen verder op wat hij in gang zette.

Ik ben er nog verdrietig van. Mijn familie met mij. Mijn zoon huilde het hardst. ‘Nu kan ik nooit meer van hem leren.’ Anderen huilden van binnen. Om de dood die ineens dichtbij kwam. Om herinneringen. Om alles wat er niet is. Om zijn dochter. Zelfs de honden waren er stil van. Dat zegt iets over de mens die hij was. Over de ruimte die hij innam en de leegte die hij achterlaat.

Rondom de begrafenis sprak ik met anderen. Opvallend genoeg ging het zelden over zijn zakelijke nalatenschap. Het ging over wie hij was als mens. De familieman die elke zondagavond een spel speelde. Die je leerde de wind te lezen op het water. Die voor je door het vuur ging als je een plek had in zijn hart. 

Dit ging niet over wat hij had bereikt.

Dit ging over wat hij achterliet, elke dag opnieuw.

In het Nederlands hebben we daar geen goed woord voor. In het Engels heet het legacy. 

Legacy is de invloed die doorwerkt, lang nadat het moment voorbij is.

Het zit in kleine dingen.

In wat er verandert als je een ruimte binnenkomt.

In de vraag die je stelt.

In of je iemand werkelijk ziet.

In of je echt luistert.

Legacy heeft een groot effect.

Je hoeft er niet voor te sterven. Je kunt vandaag al iets betekenen. Niet in geld, een mooie auto, een project. Maar met de indruk die je achterlaat. Met waarden. Met iets waarvan mensen zeggen: dat is zo typisch jij. 

Welke sporen laat jij na, zonder dat je het doorhebt? 

En wat zou er veranderen als je legacy niet iets voor later is, maar voor vandaag?