VL Column: Geen like, wel impact

Ik koester de traditionele kerstdiners. In glitters, met goed eten en een lange avond met vrienden die je maar één of twee keer per jaar ziet. Zo zat ik dit jaar naast Sjoerd. Reiziger pur sang, met scherpe humor en een ontspannen kijk op het leven. Alles met een korrel zout, heerlijk. 

Tijdens het hoofdgerecht vertelt Sjoerd dat hij wekelijks onze column leest. Dat verrast me. Ik had hem niet eerder tot mijn denkbeeldige lezerskring gerekend. De thema’s zorg, gezondheid en leefstijl associeerde ik lange tijd niet direct met hem. Sjoerd was altijd een stevige roker, met standaard een glas Cola in de hand. Des te leuker dat juist hij aan boord is.

‘Als ik je column lees, moet ik er dan iets mee?’, vroeg hij. Die vraag zette mijn brein aan. Waarom schrijf ik deze columns ook alweer? Het leukste vind ik mensen bewust maken dat het anders kan. Door het inzetten van leefstijl, maar vooral door het creëren van bewustwording. Hierbij gaat het over ingesleten patronen en automatische reacties herkennen. Over mogelijkheden blijven zien, hoe lastig soms ook. Over de kracht van lichtpuntjes in een complex zorgsysteem. Over anders durven denken en soms ook anders durven handelen.

Zestig procent van mijn columns zet Sjoerd aan het denken. Dat vind ik een prachtige score. Nog mooier om dat aan tafel terug te horen. Dat brengt me direct bij mijn eindejaars gedachte: Blijf luisteren naar de verhalen achter de online likes en de hartjes. Zoek het gesprek op, vraag door, blijf elkaar zien en laat je verrassen door het perspectief van een ander. 

Ik schrijf nog een jaar door. Omdat je nooit weet wie er meeleest en wat er, ergens anders aan tafel, in beweging komt.