vrouw-lachend-op-strand

Barbara Kerstens

Blog Keer Diabetes Om

VL Column: Een hand omhoog voor een euro

Het hotel had me aangeraden om niet op Zuid uit te stappen. Maar ook Brussel Centraal was geen fijne plek om rond te lopen. Er lagen mensen op de koude grond. In vuile slaapzakken. Een enkeling hield zijn hand omhoog voor een euro. De sfeer was grimmig, de lichten fel. Het rook er naar urine.

Het grote metselwerk boven de trappen herkende ik. Verder was alles veranderd. Of was het anders in mijn herinnering? Geen loketten, geen sfeerlicht, geen bord naar de uitgang. Ontheemd kwam ik aan in een stad waar ik 30 jaar geleden woonde. Mijn hoofd herinnerde zich niets meer. 

Mijn voeten zetten automatisch een stap in de goede richting. 
Zonder dat ik op zoek was, stond ik opeens aan de receptie van het hotel waar ik stage liep. 
De draaideur, het patroon in de marmeren tegels, gekke details herkende ik. 

‘Un instant, je vous prie, je vous passe...’ De woorden komen omhoog. 
Toen sprak ik vloeiend Frans, zonder na te denken, schreef mijn stagerapport in die taal, beloond met een 9. Dertig jaar later zoek ik stamelend naar de juiste woorden. Me zeer bewust van mijn onbekwaamheid. Alles lijkt weg, totdat ik mezelf hoor bestellen. Als ik nadenk, stamel ik. Als ik niet nadenk, rollen de woorden vanzelf uit mijn mond.

Op de keien waar ik toen liep, komen de herinneringen omhoog. Waar ik niet liep, voel ik me een vreemde in de stad. Mijn lijf weet wat mijn hoofd vergeten is. Wat je vaak doet, slijt in. Neuronen hebben zich verbonden en een pad gemaakt. Dertig jaar niet gelopen. Overwoekerd. Eén stap en het is er weer. Als expert in gedragsverandering ken ik de theorie. Hier ervaar ik zelf wat onze deelnemers doormaken.

We aten toen pralines en nog veel meer chocola. We dronken bier en aten dikke gepofte aardappels gevuld met kaas. Geen zorgen om de consequenties. Een broek die niet meer past, een rok die nog net dicht gaat. Als student heb je andere dingen aan je hoofd. Geen benul van het leven, van mijn gedrag, van wat er om me heen gebeurde. Dat besef komt binnen nu ik hier loop. 

Ik ben veranderd. 
Als persoon en wat ik doe.
Toen at ik chocolade zonder erbij na te denken.
Nu spreek ik op een congres voor 200 leefstijlapothekers.

Op weg terug naar Centraal zie ik ze weer liggen. 
Lagen er toen ook mensen op de grond? 

Ik weet het niet. 
Ik keek niet. Nu wel.